ਦੂਤ ਨੇ ਸੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹਰੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਕੀ ਇਲਾਕਾ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਯਕੀਨਨ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।” ਦੂਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਖਚੂੜਾ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਕੰਦਾ (ਕਾਰਤੇਕ) ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼, ਬਾਣਾ, ਪਿੰਗਲਾਖਸ਼, ਅਤੇ ਵਿਕੰਪਨਾ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਕਪਿਲਾਖਸ਼, ਦੀਰਘਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਵਿਕਟਾ, ਅਤੇ ਤਾਮਰਲੋਚਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਬਲੋਨਮੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰਣ-ਸ਼ਲਾਘੀ, ਦੁਰਜਯਾ, ਅਤੇ ਦੁਰਗਮਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵਾਸੂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਯਮ, ਜਯੰਤਾ ਅਤੇ ਨਲਕੂਬੇਰ, ਧਰਮ, ਸ਼ਨੀ, ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉੱਥੇ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਡਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੋਲ, ਡੂੰਘਾ, ਯੋਜਨ ਦੇ ਅਕਾਰ ਦਾ ਖੋਪੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਤੀਰ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ, ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ, ਆਗਨੇਯ ਅਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਫਾਂਸ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ। ਪਾਰਜਨਯ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਜ੍ਰੰਭਣ, ਪਾਰਵਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ, ਇੱਕ ਸੌ ਉੱਤਮ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਈ। ਉਹ ਤੀਹ ਲੱਖ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੰਖਚੂੜਾ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬਚਾ ਲੈ।” ਸੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਡੋਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਖਚੂੜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸ਼ੁਭਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ, ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਗਮ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੱਕਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੀ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ।” “ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਰਖਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਸਤੀ (ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ) ਹੈ। ਤੂੰ ਸੱਚੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ—ਰਾਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪਲ ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦਾ ਮੂਲ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦਾ ਮੂਲ ਪਰਮ ਯਮ-ਪਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਸਰਨ ਲੈ।