ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਤਪੋਵਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਹਰਮਿਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਗਰੀ ਦਾ ਆਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੋਲ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਜੜਤ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਾਤਰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨਵਾਂ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਸੱਜਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੂਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੰਡ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਛਤਰੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਦਾਸ ਨੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਮਨੋਹਰ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿਚ ਸਨ, ਖੜੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਉਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਕਹੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" "ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਕੀਨਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।" ਦੂਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਸਕੰਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼, ਬਾਣਾ, ਪਿੰਗਲਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਕੰਪਨਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਪਿਲਾਖਸ਼, ਦੀਰਘਦੰਸ਼ਟ੍ਰ, ਵਿਕਟ ਅਤੇ ਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਬਲੋਨਮੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰਣ-ਸ਼ਲਾਘੀ, ਦੁਰਜਯ ਅਤੇ ਦੁਰਗਮਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਯਮ, ਜਯੰਤ ਅਤੇ ਨਲਕੂਬਰਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਧਰਮ, ਸ਼ਨੀ, ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੋਆ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਡਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੋਪੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੋਲ, ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ, ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ, ਅੱਗਨਿਆ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਸਰਪ-ਪਾਸ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਸਨ। ਪਾਰਜਨਯ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਜ੍ਰੰਭਣ, ਪਾਰ੍ਵਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ, ਸੌ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਉਸ ਕੋਲ ਸਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।