ਹਰੀ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰੱਖਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਔਰਤ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਭੇਂਟ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਲਯ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।" ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਨਗਰੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਸੱਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਖਾਲਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀ ਮੰਡਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਗਰ ਅੰਦਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਮਿਕ ਆਸ਼ਰਮ ਸਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰ ਗੋਲਾਈ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ। ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸਨ। ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਲ ਸਨ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਤੀਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਨਗਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦਾਨਵ ਸੋਹਣੇ, ਚੰਗੇ ਲਿਬਾਸ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹਥ ਵਿੱਚ ਬਰਛਾ ਫੜੇ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਯਾਤ ਸੁਣਾਏ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੂਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਕੀਮਤੀ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਛੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਜੋ ਨੌਕਰ ਫੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਲਿਬਾਸ ਪਾਏ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਮਨੋਹਰ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਖੁਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ, ਸੁਣੋ।" "ਤੁਰੰਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੋ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ।" ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਸਕੰਦ ਜੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼, ਬਾਣ, ਪਿੰਗਲਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਕੰਪਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਪਿਲਾਖਸ਼, ਦੀਰਘਦੰਸ਼ਟਰ, ਵਿਕਟ ਅਤੇ ਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਬਲਉਨਮੱਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰਣਸ਼ਲਾਘੀ, ਦੁਰਜਯ ਅਤੇ ਦੁਰਗਮ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੂ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿੱਤ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਯਮ, ਜਯੰਤ ਅਤੇ ਨਲਕੂਬੇਰ ਵੀ ਉਥੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।