ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, "ਬੱਚਿਆ, ਰੁਕ, ਨਾ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ। ਸਭ ਨੇ ਆਸ ਜਤਾਈ, "ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਧਾ ਪਲ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਮੁੜ ਉਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਮੇਰੀ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਨਾਈ ਹੋਈ ਕਵਚ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਵਚ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।" ਇਕ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਰੂਰ ਰੱਖਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ, ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।" ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਵਟ-ਵೃਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸ਼ ਸੱਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਖਾਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਣਗਿਣਤ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸਨ। ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਲ ਸਨ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅਤੇ ਬਰਤਨ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨਵ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਸੋਹਣੇ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਦੂਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਛਤਰੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਹੀ ਗੱਲ ਕਹਾਂਗਾ ਜੋ ਖੁਦ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ; ਸੁਣ।" "ਤੁਰੰਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।