ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਸੀ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦਾਮਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸੁਦਾਮਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਤੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਵਿਰਜਯਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਿਆ ਵਜੋਂ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ। “ਬੱਚੇ, ਠਹਿਰ, ਨਾ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?”—ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਅੱਧ ਮੋਹੂਰਤ ‘ਚ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧ ਮੋਹੂਰਤ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਮੁੜ ਉੱਥੇ ਆਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਰਤ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਮੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਕਵਚ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ‘ਚ ਪਾ ਲੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਵਚ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ‘ਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰਯ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ। ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬੋਹੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।” ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਜਲਦੀ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਿਸ਼ਿ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਖਾਈਆਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਭਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸੀ। ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਲ ਸਨ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਪਾਤਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰਤਨ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਸੋਹਣੇ, ਵਧੀਆ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜੇ, ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।