ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੋਹਕ ਮਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੁੰਦਲ ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਵਣ-ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੇ ਸ਼ਿਆਮ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੇਪ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਸੀ। ਗੰਗਾ, ਉੱਚਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚੌਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਨਯੋਗ, ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਪ उठੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਵਾਜ਼ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ। ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਹਰਿ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੋਪਾ, ਸੁਦਾਮਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।" "ਇਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਤੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਰਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਸੁਦਾਮਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਾ ਸੀ।" "ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। 'ਬੱਚੇ, ਰੁਕੋ, ਨਾ ਜਾਓ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'—ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਸਾਰੇ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਏ। 'ਉਹ ਅੱਧ ਮੋਹਰਤ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।' ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਅੱਧ ਮੋਹਰਤ ਇਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਓਹੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਫਿਰ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਲਓ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਓ। ਮੇਰੀ ਮੰਗਲਮਈ ਕਵਚ ਆਪਣੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਪਹਿਨ ਲਓ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਵਚ ਤੁਹਾਡੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇਗਾ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਾਏਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ, ਆਪਣੇ ਠੀਕ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।" ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬਨਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਬੇਅੰਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।