ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਸਭ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਹੱਲਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਰ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਝਲਕ ਰਹਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਲਾਲੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਦਭੁਤ ਨਕਸ਼ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੌਆਂ ਜਹਾਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੰਦਰਨੀਲ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਲ ਮਹਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵਣਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਘੂਰੇਰਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਜੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਗੋਪਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦਾਮਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਤੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਵੀਰਜਯਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀਰਜਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।" "ਫਿਰ, ਸੁਦਾਮਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠੀ, ਉਸਦੀ ਜੋਤਿ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ: 'ਬੱਚੇ, ਰੁਕ, ਨਾ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਇਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।" "ਉਹ ਆਧਾ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਧਾ ਪਲ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਮੁੜ ਉਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਮੇਰੀ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਵਚ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਵਚ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।