ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਮਨਵੰਤਰ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ-ਭੂਮੀ, ਭੋਗ ਆਦਿ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੇਂਟ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਤਲੇ ਹੋਂ। ਉਹ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪੈਂਦੇ। ਤਦ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਤਿ ਉੱਚੀ, ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ-ਦਾਤਾ ਵਾਸਥਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਤਨ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਾਲੇ ਦਵਾਰ-ਰੱਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਦਵਾਰ-ਰੱਖਾਵਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਭਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ। ruby ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ ਅਤੇ ਅਨੋਖੇ ਨਕਸ਼-ਨਕਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਯਮੰਤਕਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੌ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਇੰਦਰਨੀਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ। ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਕਦਾ। ਇਹ ਸਭਾ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੋਹਕ ਮਕੁਟ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ। ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਦਾ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਗੰਗਾ, ਵਧੀਆ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਮਪਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਗਈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਗੋਪਾ, ਸੁਦਾਮਾ, ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।" "ਇਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਸਥਾ ਤੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਵਿਰਜਯਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਸੁਦਾਮਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ-ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠੀ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀ।