ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬਾ-ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਦਿੱਤੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਪਾਇਲ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੋਂ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਵੀ ਭੇਂਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਸਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਛੌਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ, ਘਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਤਿੰਨ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾਇਆ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚਟਕਦਾਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।" ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਰਾਜਸੀ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਇਕ ਨਿੱਜੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਤੇ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਬੇ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਨਿੱਜੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਧਨਯ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ—ਉਥੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੂਜਨ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਸੁਹਾਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਪੂਰੇ ਇਕ ਮਨਵੰਤਰ ਤੱਕ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਭੇਟਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਖੋਹ ਲਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਿਤ ਗੁੱਡੀਆਂ। ਉਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦੇ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋ ਪੈਂਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਤਿ ਵਿਲੱਖਣ, ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਜੁਣ-ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਹਰੇਕ ਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਲਾਲੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਦਭੁਤ ਨਕਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ-ਵਿਅਕਤੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਸੜ੍ਹਕਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਯਾਮੰਤਕ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ। ਇੰਦਰਨੀਲ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੀ ਸੀ।