ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਅਤੇ ਤਿਲਕਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਲੀਲਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਉੱਠ ਗਏ। ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੇਸਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਤਿਲਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਅਤੇ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਲਸੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬਾ-ਵਰਗੇ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੜੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਸਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਤਿ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਛੋਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ। ਤਿੰਨ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲਪਟ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਪਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਲਾਈ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ 'ਤੇ ਚਟਕਦਾਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹਾ ਸੀ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।" ਤਪ ਦੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਹੋਰ ਰਾਜਸੀ ਨਿਵਾਸ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਹਰ ਇਕਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼ੁਭ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਗ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਨ ਵਿੱਚ, ਚੰਬੇ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਬਨ ਵਿੱਚ, ਇਕਲੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਧਨ੍ਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਿਛੋਲੇ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਕੋਇਲ ਦੀਆਂ ਬੁਲਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅਾ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਥ 'ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੇਡ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹੱਕ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤ੍ਰਿਤ ਗੁੱਡੀਆਂ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋ ਕੇ ਦੱਸਦੇ। ਸਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਤਮ, ਅਤਿ ਵਿਲੱਖਣ ਨਿਵਾਸ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਕੰਵਲ-ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਕੰਵਲ-ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਖਿਆ।