ਸੁੰਦਰ ਤુલਸੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਸ ਸੁਹਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਉੱਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਤુલਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾ-ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਂਸਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਥਾਨ ’ਚ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਤુલਸੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸੀ। ਨੇਕ-ਚਰਿਤ੍ਰ ਤુલਸੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ। ਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਉੱਠੇ। ਤુલਸੀ ਨੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਨਾਲ ਹੀ, ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਅੰਗੂਠੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੱਕਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਕੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤુલਸੀ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਬਿੰਬਾ ਵਰਗੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਹਾ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤુલਸੀ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੱਦੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਛੋਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਤુલਸੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤુલਸੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਇਆ ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।" ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਰਾਜਸੀ ਅਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ, ਹਰ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਬਾਗਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਨ ਵਿੱਚ, ਚੰਬੇ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਵੱਜਦੀ ਸੀ—ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਮਾਰਗ ਖਿੜਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਤ ਵਧੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖੇਡਣ ਲਈ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗਦੇ।