ਇਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ Śaṅkhacūḍa ਨੂੰ ਤ੍ਵਰਿਤ ਪੁੱਛਿਆ, "Śaṅkhacūḍਾ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ Śaṅkhacūḍa ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਤੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿਹੜੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਸਨੇ ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਿਕਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਰਾ੍ਹ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਨੀ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਤੀ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਹਲਿਆ ਗੌਤਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਹੂਤੀ ਕਰਦਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਸੇਨਾ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਤੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ—ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ।" ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਤੁਲਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਪਤੀ Śaṅkhacūḍa ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾ-ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਂਸਠ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ—ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਤੁਲਸੀ, ਹਰ ਆਭੂਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕਾ ਲਾਇਆ। Śaṅkhacūḍa ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ-ਲੀਲਾ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਤुਲਸੀ ਨੇ Śaṅkhacūḍa ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕੇਸਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਲਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਹਨੇ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਉਤਮ ਅੰਗਠੀ ਦਿੱਤੀ। ਤुਲਸੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ Śaṅkhacūḍa ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਜਿਹੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਹਾਰਦੀ। Śaṅkhacūḍa ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਹਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਜਿਹੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤुਲਸੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਜਬੰਦੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਭੂਣੇ ਜੋ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਠੀਆਂ ਤੇ ਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਭੂਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਸਨ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਰਲਾ ਵਿਲੱਖਣ ਪਲੰਗ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੇ ਤुਲਸੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਤਿੰਨ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਭੂਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲਪ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਉਹਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਲਪ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ। Śaṅkhacūḍa ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਤਪस्या ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।