ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਰਖੇ ਗਏ ਹੋ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੰਦਾ, ਗੂੰਗਾ, ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ—ਇਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁਣਵਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਚ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਤਦ ਤੁਲਸੀ, ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?” ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਗੀਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਗੀਨਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਝਗੜੇ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ, ਵਿਰਲੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਤੂੰ ਐਸੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਿਕਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਰਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਨਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਤੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਹਲਿਆ ਗੌਤਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਹੁਤੀ ਕਰਦਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਸੇਨਾ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂੱਤੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ—ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ। ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਤਦ ਤੁਲਸੀ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਂਸਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ, ਜਿਹੜਾ ਦਰਸ਼ਨ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਤੁਲਸੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਖੇਡ-ਮਜਾਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਤਿਲਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡੇ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕ੍ਰੀੜਾ ਮੁਕ ਗਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਉੱਠੇ। ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੇਸਰ ਮਿਲੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਤਿਲਕਾ ਲਾਈ। ਉਸਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਨਾਲ ਹੀ, ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।” ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਤੇ ਉਸ ਪਤੀ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।