ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਮ ਦਾ ਸਰੂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਰੂਪ ਸਵਭਾਵਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀਆਂ ਚਰਚਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ intermediate ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੁਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਤુલਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ। ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਸੱਚਮੁਚ ਹਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ 'ਤੇ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਉਸ ਤੋਂ ਚਾਵ ਨਾਲ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਉਸਦੀ ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਜਪ, ਯਜ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰੀਖਾ ਗਿਆਨ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ। ਜੋ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਹੈ; ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੰਦਾ, ਗੂੰਗਾ, ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁਣਵਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਸ ਮcontext ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਤੁਲਸੀ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਸਤਕ ਨਿਵਾਇਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?” “ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਹੈ; ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਬਿਨਾ ਝਗੜੇ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਵਿਰਲ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਐਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ?” “ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਿਕਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਾਰਾਹ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਨਾ ਹਿਮਾਲਾ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਨੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਤੀ ਕਾਮ ਦੇਵ ਨਾਲ ਹੈ, ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਹਲਿਆ ਗੌਤਮ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਹੁਤੀ ਕਰਦਮ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਕਸ਼ਿਨਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਸੇਨਾ ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਤੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੈ, ਹੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।