ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਵਸੰਤਕਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਸੁਰੱਖਿਆਦਾਇਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਦਰੀ ਧਾਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਸਨਾਦਾਰ ਮਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਾ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਵਾਂ ਸੰਬੰਧ ਬਣਨ ਕਾਰਨ ਸ਼ਰਮਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋਨੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਭਾਰੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਪੱਕੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਰਸੀਲੇ, ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸੁਰਤ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਬਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਉਹ ਬੜੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਤੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਰੇਖਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹਥੇਲੀ ਲਾਲ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਨਖ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਚੰਬਲ ਲਾਲੀ ਵਾਂਗ ਰੋਸੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਚੰਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਚੰਨਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਣੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਗਹਣਿਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਨਿਖਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਜੂਬੰਦ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਸੀ। ਜਦ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਬੜੀ ਸੁਗੰਧ, ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਜੋ ਸੁਰ-ਸੁਖ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਮਨਾ ਭਰੀ ਔਰਤ—ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਇਕ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਕ ਔਰਤ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜੰਮੀ, ਇਕੱਲੀ, ਸੁਨਸਾਨ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਨੀਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ, ਕਾਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪੁਰਖ ਮਿਲ ਜਾਵੇ—ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਔਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਪੁਰਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਹ ਉਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਸਦਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਮਾਲਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਮਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਾਹਰੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਫਾਦਾਰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸੈਕਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਣੀ ਹੋਈ, ਭੋਗ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਅਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਖਾਣਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਵਿਚ ਇਹ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।