ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆਈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਲ ਲਈ ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੀ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੱਗਣੀ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਾਸਥਾਨ ਬੇਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ, ਸਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਸਜਜਤ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਸੰਤਕਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਦਰੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਰੀਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਲਜਾ ਗਈ, ਮੁੰਹ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਜ ਵਿਚ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੀਵੀਂ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਛਾਤੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਗੋਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਪੱਕੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਮਾਥੇ ਦੀ ਮਾਂਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ ਸਿੰਧੂਰ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਤੇ ਨਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਗੁਲਾਬੀ ਸੀ, ਨਾਜੁਕ ਲਾਲ ਲੱਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਚੰਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣਪਣ ਵਿਚ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਲਟ ਵਿਚ ਚਾਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਫ਼ੀਸ ਗਹਣਿਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਜੂਬੰਦ ਤੇ ਨਖ਼ਰੇ ਵਾਲੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣੇ ਸਨ। ਜਦ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਕਮਲ ਵਰਗੀ, ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ—ਉਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ? ਤੂੰ ਜੋ ਸੁੱਖਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ—ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਜਾਓ। ਮੈਂ ਇਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈ, ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ, ਤੇ ਸਤਵਿਕ ਨਾਰੀ ਹਾਂ।