ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਪਰ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਪਿਆਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ, ਤਿਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਸਮਝਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਨਿਰੰਤਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਵਿਛਾਵਟ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਣਮੋਲ ਨਾਰੀ ਵਧਾਈਆਂ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ (ਕਾਮਦੇਵ) ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਕਾਵਟ ਆਈ; ਕਦੇ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਕਦੇ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਵਿਛਾਵਟਾਂ ਵੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਮਕਾਨ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਸਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਚੁੰਮਦਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਵਸੰਤਕਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਛੋੜਾ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤਕਾੜਾ ਗੀਤ ਜਪਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਬਦਰੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਰਤਨ-ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਨਵੀਂ ਜੋੜੀ ਦੀ ਲਜਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਵਿਛਾਵਟ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਗੋਲ, ਹੋਠ ਪੱਕੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ, ਨੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਨਿਰਾਲੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ। ਮਾਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲਾਲ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚਮਕਦੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਕਮਲ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ, ਨਖ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਗੁਲਾਬੀ, ਨਰਮ ਲਾਲ ਲਾਕ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਨਖ ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਸ਼ਰਦ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ।