ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਵਸਥਾ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣੇਗੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜੀਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰੀ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗੀ ਅਤੇ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤੁਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ) ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ। ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਰਾਧਿਕਾ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਗੁਪਤ ਰਹੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਸਿਖਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਕੀਤੇ। ਬਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਪੈ ਗਈ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਾਜ਼ਾ ਯੁਵਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜ-ਬਾਣ ਵਾਲਾ (ਕਾਮਦੇਵ) ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਕਦੇ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਚਲ ਪਈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਰਹਿਣ ਦਾ ਥਾਂ ਅਕਾਰਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਰਸ਼ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਸੰਤਕਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੈਗਿਸ਼ਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਬਦਰੀਕਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਪਾ ਦੇ ਵੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਪਰੀਜਾਤਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਆਪਣੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।