ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਲਾਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।" ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਗੋਲੋਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੋਪੀ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਲਗਨ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।" ਇਕ ਵਾਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਗੋਵਿੰਦਾ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੇਗੀ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਲਭਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਹੁਣ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।" ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ।" "ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ, ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਦਿਵਯ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਣੇਗੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ।" "ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾ' ਹੋਵੇਗਾ।" "ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਾਈ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤੁਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।" "ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਮੁੜ ਮਿਲੇਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਰਾਧਿਕਾ ਆਖੇਗੀ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਗੁਪਤ ਰਹੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਸਿਖਾਏ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਬਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ austerity ਤੇ ਮੰਤਰ ਸਿਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, austerity ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲਈ ਲੇਟ ਗਈ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤਾਜ਼ਾ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਈ।" ਪੰਜ-ਬਾਣੀ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਉਸ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਸੁਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਆਈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ, ਫਿਰ ਚਲ ਪਈ, ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੇਜ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਵਾਸਾ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅੱਗ ਬਣ ਗਏ। ਨੀਂਦ ਦੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਸੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ।