ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਬਨਯਾਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅਕਾਰ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਆਈ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਐਸੀਆਂ ਸੀ ਕਿ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਉੱਤਮ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਲੱਖ, ਤਦੋਂ ਕੰਵਲੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਹੰਸ ਵਾਹਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ — ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਰਵਜ੍ਯਾਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ, ਤੁਲਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਅਤਿ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ।" "ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਅੰਸ਼ ਬਣੇਗੀ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਲੱਖ ਹੋ ਗਏ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਿਆ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਸ਼ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਲਭਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਹੁਣ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਲਲਚ ਗਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਤੇਨੂੰ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ।" "ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋਵੇਗੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ।" "ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗੀ ਤੇ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤੁਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਲੀਲਾ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਪਾਇਆ। ਪਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਰਾਧਿਕਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਲੀਲਾ ਗੁਪਤ ਰਹੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਿਖਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਬਾਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਲਈ ਲੇਟ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਾਜ਼ਾ ਯੁਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਇਸਤਰੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।