ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਪਦਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਈ। ਇਸ ਵਾਕੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੈ! ਮੈਂ ਕੀ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬਣੀ। ਤਪ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਤਵਾਨ ਨਾਰੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਲਈ ਸੱਚਾ ਰਹਿਆ। ਉਹ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ। "ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੁਕਦਮੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਇਆ-ਸੀਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹਿਰਣ ਦੇਖੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਇਆ-ਹਿਰਣ ਨੇ "ਲਕਸ਼ਮਣ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਦਵਾਰਪਾਲ ਨੇ, ਸਨਕ ਆਦਿ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ "ਲਕਸ਼ਮਣ!" ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਦ੍ਹ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਲੰਕਾ ਜਾ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫ਼ੌਰਨ ਅੱਗ-ਪਰਖ ਕਰਵਾਈ। ਸੀਤਾ ਦੀ ਛਾਂ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲੀ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਉਹ ਵੈਦਵਤੀ ਸੀ, ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਸੁਭਾਗਾ ਧੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ, ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ — ਦੇਵੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ — ਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਲਓ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਛਾਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ।" ਰਾਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।