ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਯਥਾਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੋਲਣ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ। ਇਸ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਵਾਦ ਹੋਇਆ।" ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਉਠੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੀਮਾਨ। "ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?"—ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ, ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾ।" ਬਲ-ਧਾਰੀ ਧਵਜ-ਵਾਹਕ (ਸ਼ਿਵ) ਅਪਰਿਹਾਰ੍ਯ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਧਵਜ ਤੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਕਮਲ-ਪ੍ਰਤੀ ਅਰਪਿਤ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣਨਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਤਪस्या ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਏ। ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਤੀ ਤੇ ਦੇਵੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਨਮ-ਕੁਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਭਰੀ। ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੀ, ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਜਨਮ ਮਗਰੋਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਿਤ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹੀ। ਇਕ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਖੁਦ ਹਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਫਿਰ ਜਾ ਪਈ। ਉਥੇ, ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਤਿਥੀ-ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ, ਉਸ ਗੁਣਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਉਹ, ਗੁਣਵਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ, ਪਦਮਾ-ਲੋਚਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਤੇ ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡ ਗਈ। "ਹਾਏ! ਮੈਂ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?" ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁਣਵਤੀ ਮਹਿਲਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਉਹ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ, ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਪਿਛਲੇ ਤਪੱਸਿਆ-ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਗੁਣਵਤੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਤੀ, ਗੁਣਵਾਨ, ਮਨੋਹਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।