ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ—ਫਿਰ ਡਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਬੜੀ ਹੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਲਕੜੀ ਹਨ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਤਾਂ ਏਨੇ ਸਮਰੱਥ ਹਨ ਕਿ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜ ਵੀ ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ ਰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਸਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੀ ਬਾਹਰੀ ਵਿਦਿਆ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ। ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।” ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਓਥੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੰਦੀ ਬਲਦ ਤੋਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਇੱਕ ਮਣੀ-ਮੋਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਬੜੇ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਹੱਸਦੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਲੋਕਿਕ ਤੇ ਵੇਦਿਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਬੋਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ।” ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਸੀ—ਇਹੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੀਧਾ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕਿਹੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਜੋ ਨੰਦੀ-ਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਲ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਧ੍ਵਜ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੋਏ। ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਞੇ, ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਏ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਪੂਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਲਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣੇ। ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰੀ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਈ। ਜਨਮ ਮਗਰੋਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਵਾਪਰਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਧਰਮ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।