ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰੀ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ فرمایا, "ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਰਜਣਹਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈ ਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਫਿਰ ਡਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ? ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਬੜੀ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਣਾਗਤਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਤੇ ਲਕੜੀ ਹਨ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਤਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜ ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ ਰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬਾਹਰੀ ਗਿਆਨ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ। ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਨਿਵੇਤ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਸੁੰਦਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਧਰ ਗਾਇਨ ਤੇ ਨਾਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੰਸਾਰਿਕ ਤੇ ਵੇਦਿਕ ਮਸਲੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਾਂ ਕਿਉਂ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਇਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਲਾਡ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਬੋਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ।" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا, "ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਜੋ ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਧਵਜ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਏ।