ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਮੰਜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਸਮੇਤ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਲਸੀ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ? ਉਹ ਸਦਾ ਇਕ-ਰੂਪ, ਨਿਰਲੇਪ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਐਸੀ ਦੇਵੀ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਸਾਵਰਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਸਾਵਰਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਧਵਜ ਸੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਧਵਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਸਭ ਨੇ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੱਸਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਫਿਰ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਾਹਰੀ ਗਿਆਨ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਹੈ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਵੇਲਰੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਤਨ-ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ।