ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਡਰ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਪੀਵੇਗੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੋਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਰਿਪੂਰਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੰਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਵਤੀ, ਇਹ ਰਾਧਿਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਟਾਲ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇਂ ਹੈਂ। ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਪਲੰਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਾਣੀ (ਸਰਸਵਤੀ) ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਹਪਤਨੀ ਵਾਲੀ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਸਮੇਤ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਲਸੀ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕੁਆਰੀ ਕਿਸ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ? ਉਹ ਸਦਾ ਅਡੋਲ, ਨਿਰਲੋਭ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਨੀਯ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ। ਐਸਾ ਕੀ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਵੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਸਾਵਰਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਸਾਵਰਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਉਸ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੱਸਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।