ਸੰਨਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਉੱਚਤ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਉੱਥੇ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਚਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵੈਕੁੰਠ ਗਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੁਲ ਹੈ।" ਉਹ ਨਵੀਨ ਯੁਵਤੀ, ਗੁਣਵਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ। ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਵਿਆਹ ਦੇ ਨਾਲ, "ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ," ਕਿਹਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਗੁਣਵਤੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਾਜ਼ਰ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਗੁਣ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਪਲੰਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਲਸੀ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਕਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ? ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਨਿਰਲੋਭ, ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸाक्षੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਦੇਵੀ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰਣ ਕਰ ਗਈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਸਕ!" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਸਾਵਰਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਸਾਵਰਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਨਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਗੰਗਾ, ਰਾਧਿਕਾ, ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜਨਮ-ਕਰਮ ਦੀ, ਪਿਆਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।