ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਰਵ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਜਨਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਨੂੰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਮੰਗ ਕੇਵਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਲਾਲਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਉਚਾਰ ਸਕਾਂ। ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ, ਪੂਜਾ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਨਾਮ-ਸੰਕੀਰਤਨ ਵਿੱਚ; ਯਾਦ, ਸਤਿਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਜਾਪ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿੱਤ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਲੋਕ, ਤੇਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ, ਤੇਰਾ ਨੇੜਤਲਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਿਲਣ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਣੂਪਨਤਾ, ਹਲਕਾਪਣ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸਰਵਜਨਤਾ, ਦੂਰ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ—ਇਹ ਅੱਠਾਰਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।" "ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ, ਯਸ਼, ਸੱਚੀ ਬੋਲਚਾਲ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ—ਹੇ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਮੌਤ ਦਾ ਮਹਾਨ ਜੇਤੂ ਬਣ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਕ੍ਰਮਸ਼: ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ।" "ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਲਾ 'ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵੇਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸੁਖ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੇਂਗਾ।" "ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮਾਨੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੋਗੀ ਬਣੇਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੰਦ-ਚਰਿੱਤਰ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤ ਵਧੂ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਤੀ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾਹ, ਚਾਹੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਾ—ਜੇਕਰ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲਏਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਿੰਗ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਸਿਆਣ, ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਉੱਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ 'ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ...