ਕਹਾਣੀ ਇਉਂ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮ ਸੁੰਦਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੇ, ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ। ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਆਪ ਹੀ ਆਨੰਦ-ਸਵਰੂਪ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਇਕਠੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਬੜੇ ਮਨੋਹਰ, ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਸਾਥੀ ਵੀ ਕਪੜਿਆਂ, ਯਸ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਸੇਵਕ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਸੇਵਿਆ – ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਸ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਦੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਹਾਦੇਵ! ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਰਾਧਾ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਹੈ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਕਰਤਾ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਗੰਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜੰਮ ਕੇ, ਰਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭੀ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਚਾਰ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਰਾਧਾ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਆਪ ਹੀ ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਯਮਤ ਕਰਮਕਾਂਡ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਇਆ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ – ਇਹ ਚਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਸੁਣੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਥਾ। ਤੁਸੀਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਮਨੂ – ਇਹ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਜਾਓ, ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਮਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਧਾ, ਗੋਪੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਣ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਰਾਜ ਬਾਰੇ ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਕਥਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।