ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਅਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਅਕਾਰ ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਾਜ਼ੇ ਮੀਂਹਲੇ ਬਾਦਲ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਅਤੇ ਚਪਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਚਾਹੁੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਪਸੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਚੌਂ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੰਸਰੀ ਹਥ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।