ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ—ਚੁਪ ਹੋ ਗਈ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਇਹ ਰਾਜ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਰਾਧਾ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਗੰਗਾ, ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਈ। ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਇਹ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸਨ, ਸੁੱਕੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੋਲੋਕ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਛੁਹਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਆਪ-ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ, ਅਤੇ ਰੋਂਗਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਲੜਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨਮੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜਸਵੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣਤਾ ਤੇ ਖੇਡ-ਭਾਵ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਸ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪੂਰਨ ਜੀਵਾਂ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ-ਮੁਹਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਇकट्ठੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਯਸ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਕੌਣ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਾਥ, ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਰਾਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਰਤਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਹਾਦੇਵ; ਸਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ। ਰਾਧਾ, ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।