ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਚਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਫੀ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਪੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨੀਂਦ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮੋਹਕ ਵਾਂਸਲੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਪਰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਵਸਤੂਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਲਜਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਧਰਮ ਲਈ, ਧਾਰਮਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੁਬਲਿਆਂ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਾ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਈ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੀ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਇਹ ਰਾਜ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਰਾਧਾ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਫਿਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਇਹ ਭੇਦ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੋਲੋਕ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਵਡਿਆਈਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਾਸਕ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਅਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਾਤਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੇਜੋਮਈ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਮ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਚਾਂਦੀਆਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਅਤੇ ਚਪਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ, ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਯਸ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ।