ਕਦੇ ਵਿਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਗੋਪੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਚਾਨਣ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਾਂਤ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਵੇਲ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਚੱਖਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਆਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਚਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਪਿਆਰ, ਕੁਝ ਮਨਤਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਿਮਾ ਦੇ ਸਾਥ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਪੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ ਹੋਈ। ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੀਂਦ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਜਾ ਪਈ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਮੋਹਕ ਵਾਂਸਲੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਪਰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਲਾਜ ਕਾਰਨ, ਖਿਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਮਿਤ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਧਾ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਬੋਲ ਪਈ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਯੋਗ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਰਹੱਸ ਜਾਣ ਗਈ। ਰਾਧਾ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਫੇਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਇਹ ਭੇਦ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੱਕੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਹ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ—ਇੱਕ ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ ਜੋ ਨਿਰਲੋਭੀ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਅਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਾਧਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਗਲੇ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਢ ਸੀ। ਉਥੇ ਗੋਪਾਲਕ ਲੜਕਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਾਲੇ ਗੋਪਾਲਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਕਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਕਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਦਭੁਤ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਾਲੀ ਮੋਹਕਤਾ ਅਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਸੀ।