ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਸੀ ਜੋ ਸੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ। ਇਸ ਅਸਾਧਾਰਣ ਥਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਪਕਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਗੋਪੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲਾਈਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜਲਾਂ ਨੂੰ। ਹੋਰ ਹਿੱਸਾ ਫਲਾਂ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਸੰਪਾਂ ਨੂੰ। ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਸੁਭਾਗਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਮਹਲ ਸੀ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਧਾ। ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ—ਮੰਤਰ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਿਮਾ (ਮਾਫੀ) ਦੀ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਪੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਤੇਰਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੋਹਕ ਬਾਂਸਰੀ ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ, ਪਰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ, ਖਿਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ, ਉਹ ਧਰਮ ਲਈ ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਖੜੀ ਸੀ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਰਾਧਾ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਰਾਜ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੋਲੋਕ ਆ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਸਮੂਹ ਵਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ—ਉਹ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।