ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਵਿਚ ਅਨੰਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮੰਦਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਗਨਿ ਵਰਗੇ ਸੁੱਚੇ ਰੂਬੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਮੋਲਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ। ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਤਿਲਕ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਤਿਲਕ ਉਸਦੀ ਵਾਲ਼ਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਅਚੂਤ ਹੈ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਗੋਪ ਗਭਰੂ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ ਤੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਨਿਵੀਂ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਨੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਤੀ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਧਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਉੱਚੇ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਜੜ੍ਹ। ਉਹ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਵਿਚ ਅਤੁੱਲ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਰਾਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਗ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਚਮਕ, ਯੁਵਾ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਤੀਬਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭਾ ਪਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਪੂਜਨੀਕ, ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮ-ਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੋਹਣਪਣ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਅਨੁਚਿਤ ਕੰਮ ਤੂੰ ਹੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। "ਇਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਚੰਚਲ, ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਉੱਭਰ ਕੇ ਸਿੱਧ ਯੋਗਿਨੀ ਬਣ ਗਈ। ਤਦ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਪਕਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਗੋਪੀ ਨਾਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਸੋਹਣਤਾ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਚੰਦਨ ਦੇ ਲੇਪਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਫਲਾਂ ਤੇ ਅੰਨਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਆਕਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅਟੁੱਟ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।