ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਵਿਰਲਾ ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਪ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਈ। ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਗਈ। ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੀ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਅਤੁੱਲ ਹੈ।" ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਪਹਿਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਮੁਸਕਾਨੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ। ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਨਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਉੱਚੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਵਾਲ਼, ਲਹਿਰਦਾਰ, ਚੰਨਣ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਮੋਹਕ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ ਪੱਕੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਲਾਜ਼ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਆਨੰਦ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੰਮਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਜੋ ਰੂਬੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਟਿਲਕ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਚੰਦ-ਸਮਾਨ ਚਿਨ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਟਿਲਕ ਉਸਦੇ ਵਾਲ਼ਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ਼ ਸੋਹਣੇ, ਬਹੁਤ ਹਨ, ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਗੋਪ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਤੁਰੰਤ ਉਠਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਮਲ-ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਡਰ ਰਹੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਧਾ ਉੱਪਰ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਆਦਿ-ਮੂਲ, ਸਦੀਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸੈਣਾਂ ਵਿਚ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਰਾਧਾ ਸ਼ੁਭ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਾਗਯਵਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅਧਾ ਹੈ, ਚਮਕ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਉਸਦੀ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ, ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।