ਸਨਾਤਨ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਮੰਤਰ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰੋ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਹਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਤਾਂ...। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਅਸਤਰਾਂ (ਹਥਿਆਰਾਂ) ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚਿਆ। ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਈ। ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਚਲੀ ਗਈ। ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਰਿ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ।" ਤਦ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੱਤਝੜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਸਦੀ ਅਤੇ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗੋਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਲੰਮੇ, ਲਹਿਰਾਂਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੱਕੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਲਜਜਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ecstatic ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ। ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਾਨ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਲਾਲੀ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਇਮਾਰਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਟਿੱਕਾ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜੋ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਘਣੇ ਵਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਖਿਰ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਣ ਉੱਤੇ ਜਾ ਖੜੀ ਹੋਈ।