ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਰਨ ਕਮਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੋਹਕ ਮੂੜ੍ਹ ਵਾਲੇ ਮਕੁਟ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਪਾਰਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਗੁਲਾਲ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੀਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਨੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਾਵਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਗਮਨ ਪਾਣੀ, ਸਨਾਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਕਉਥੁਮ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਤ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਾਇਕ ਹੈ।" ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਉਸ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।" ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਹਾ ਉਤਸਵ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਥੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਸੱਠ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ। ਕਦੇ ਵੀਹ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ। ਕਦੇ ਤੀਹ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ। ਕਦੇ ਛੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ। ਕਦੇ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਲੰਬਾਈ ਸੱਤ ਗੁਣਾ। ਕਦੇ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਲੰਬਾਈ ਛੇ ਗੁਣਾ। ਕਦੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਲੰਬਾਈ ਦਸ ਗੁਣਾ। ਕਦੇ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਲੰਬਾਈ ਛੇ ਗੁਣਾ। ਕਦੇ ਦਸ ਲੱਖ ਯੋਜਨ, ਲੰਬਾਈ ਪੰਜ ਗੁਣਾ। ਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ, ਲੰਬਾਈ ਸੱਤ ਗੁਣਾ। ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਵਤੀ ਸਿਰਫ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਕ ਕੋਸ਼ ਚੌੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਘਟਦੀ। ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ! ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਦਾ ਛੂਹਾ ਵੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਇਕੀ ਅੱਖਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਉਚਾਰੀ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਯਸ਼ਸਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸੁਭ ਅਰਥ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਗਰ ਵੰਸ਼ੀ ਨਾਸ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਛੋਹ ਲੱਗੀ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਕਹੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ?