ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਰਹਿਤ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚੋਂ ਅੰਧਕਾਰ ਹਟ ਜਾਵੇ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮਨਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵੀ ਸਮਰਣ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੁਆਨੀ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਟ, ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਗਲਾਂ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਵਰਗੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਗੋਲ ਸਤਨ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਕੋਰਲ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਲਾਲੀਮਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਭੰਵਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਦਾਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਦਾ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਿਆ, ਸਨਾਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਤੁਤਿ ਪੜ੍ਹੀ ਜੋ ਕੌਠੁਮਾ ਨੇ ਉਚਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਵਾਦ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਾਇਕ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਉਸ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।" ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰਾਧਾ ਮਹੋਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਸੱਠ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਵੀਹ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਤੀਹ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਛੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਛੇ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਛੇ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਦਸ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ, ਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ। ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਭੋਗਵਤੀ ਨਦੀ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਚੌੜੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਸਤਯੁਗ ਵਿਚ ਉਹ ਦੂਧ ਵਰਗੀ ਚਿੱਟੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤਿ ਕੀਤੀ।