ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੌਤ ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਉਹ ਸਭ ਮਨ ਦੇ ਨੇਕ ਹਨ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਰ ਜਾਣ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ੍ਰੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅਗਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ, ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ; ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸੱਚ ਸੁਣ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਮੋਤੀ ਜੈਸਮਿਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸੰਵਾਰੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਬੂਟੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉੱਗੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੈਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਕਟ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਭਮਰਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਤ੍ਰੈ-ਪਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ, ਆਗਮਨ ਲਈ ਜਲ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਜਲ, ਤੇ ਉੰਗਣੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਪਾਨੀ ਪੀਣ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ। ਕੌਥੁਮ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਤ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਉਸ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ, ਗੋਲੋਕਾ ਵਿਚ, ਰਾਸ-ਮੰਡਲ 'ਚ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ 'ਤੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ। ਕਦੇ ਸਾਠ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ। ਕਦੇ ਵੀਹ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ। ਕਦੇ ਤੀਹ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਤੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ। ਕਦੇ ਛੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ। ਕਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਤੇ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ। ਕਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਤੇ ਛੇ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।