ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਸਤੀ ਆਦਿ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੇਰੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧਾਨ ਕਰਕੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਜਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਜਾਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਾਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਮਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮਰਣ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਮਰਣ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਮੇਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿ्णੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਵਾਘਾ-ਵਾਘੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ—ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸੱਚ ਸੁਣ—ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੱਸਦੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਸੀ, ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾਸੂਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਨਾਰੀਅਲ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੈਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਕੁਟ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਮੰਜਨੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਲਾਲੀਮਾਵਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰੇਖਾਵਾਂ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਭੰਵਰੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋੜੀਂਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਗਵਾਨੀ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਲੇਪ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਫਿਰ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਆਚਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਠੁਮ ਰਚਿਤ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿ्णੂ-ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਵਿਣੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।