ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰੂਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਨਦੀਆਂ ਹਨ—ਭਾਰਤੀ ਆਦਿ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਸਦਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਭਾਗੀਰਥ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਹੋਏ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਕੌਥੁਮ ਪੱਧਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਤੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਣਗੇ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਣਗੇ। ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਦੀਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਆਦਿ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਲਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇਰੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮਨ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਰਨ, ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼্ণ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ!” ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸੱਚ ਸੁਣ—ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਹੌਲੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਸ਼ਾਈਨ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਵਾਂਗ ਗੋਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸtan ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਰਾਧਨ ਕੀਤਾ।