ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗੂ ਅਦਿ-ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਭੁਗਤ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਪਵਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੌਸਲਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਿਨ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ one, ਆਮ ਦਿਨ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਯਤਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਤੀਹ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਸ਼ਯ ਦਿਵਸ 'ਤੇ ਫਲ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਸਪਤਮੀ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਫਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੰਦਾ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਿਰਲ ਹੈ, ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਵਰੂਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲੋਂ, ਇਹ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਸ਼ਿਕ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਪੁਰਖ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੁਰਖ ਬਾਅਦ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਭਤੀਜਾ, ਮਾਮਾ, ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਸਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਉਧਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਦੀਆਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ, ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਚਮਕਦਾਰ, ਉੱਚਤਮ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗੀ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵਸਣਾ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸੀਮਤ ਰਹੇਗਾ? ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਰਵਜਨ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ।