ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਵੱਡੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨ। ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੋਪਾਲਕ ਵਾਂਗ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਪੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਕਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਰਵ-ਸਵਤੰਤਰ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਾਖੀ ਵਾਂਗ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਧਾਰਕ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹर्ष ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਚਨ ਕੀਤਾ: "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹਦੇਵ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ ਹੁਣ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਪਵਨ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੌਸਲਾ ਦਿਵਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਆਮ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਫਲ ਤੀਹ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰਾਯਣ ਦੌਰਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਕਸ਼ਯ ਦਿਵਸ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਦਿਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਸਪਤਮੀ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਦਿਵਸ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਵਾਰੁਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਆਮ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ (ਕਰੋੜਾਂ) ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਸ਼ਿਕ ਉਦਯ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੌ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਸੌ ਅਗਲੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਖ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਭਤੀਜਾ, ਮਾਮਾ, ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਾਥੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੇਵਲ ਮੰਤਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਧਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਰਣ-ਜਲ ਦਾ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਸੱਪ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।