ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਗਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਸਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਚ ਦੇ ਵਚਨ, ਸਚੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰਮੇ ਰਹੇ। ਸਗਰ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਗਠੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ। ਉਸ ਗਠੜੀ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਦੇ ਧਨੀ ਸਨ। ਪਰ, ਕਪਿਲ ਮুনি ਦੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਦਿਲੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਾਂਸਲੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਗੋਪਾਲ ਦੇ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਾਖੀ-ਰੂਪ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਾ ਵਿਚ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਭੋਗ-ਅਵਧੀ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਨ।" ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੌਸਲਾ ਦੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੌਸਲਾ ਦੇ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਇਹ ਫਲ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਆਮ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਸੁਣ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਫਲ ਤੀਹ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਸ਼ਯ ਦਿਨ, ਫਲ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਟੀਤ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਦਿਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਪਤਮੀ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਫਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਦਿਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਿਰਲ ਹੈ, ਉਸ ਤੇ ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਾਰੁਣੀ ਦਿਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਲ ਆਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਸ਼ਿਕ ਉਗਣ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਨ, ਜੀਵਤ-ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।