ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਜੰਘਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਰਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਨਾਲ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਅੰਗੀਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਪૃਥਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪૃਥੂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਮਹੀ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਮਹਾਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ।" ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਹੜੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸਗਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਸੱਚ ਦਾ ਮੂਰਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸਨੇ ਮਾਸ ਦਾ ਇਕ ਗੁੱਛਾ ਜੰਮਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਕਪਿਲ ਮুনি ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅਸਮੰਜਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰੇ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ-ਭੂਸ਼ਾ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਲੇਪ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁਕ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਧਾਰਕ ਸੀ। ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਉਹ ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾਈ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੌਸਲਾ ਦਿਵਸ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਮਹਾਪਾਪ ਵੀ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਫਲ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਆਮ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤਿ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਫਲ ਤੀਹ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।