ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮੂਰਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਕੂਆں ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿੱਟੀ ਕੱਢ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਹੀਰੇ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਤਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਜਨ, ਮੰਤ੍ਰ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ, ਮਾਲਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣੀ, ਕਪੂਰ ਜਾਂ ਪੀਲਾ ਚੂਨਾ, ਚੰਦਨ, ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਪੁਸਤਕ ਜਾਂ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਯਜਨਾ ਕਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਛਿੜਕਦਾ ਜਾਂ ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਜੰਘਾ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਰਵੀ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਇਸਦਾ ਰੂਪ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮਾਪਤੀ ਵੇਲੇ ਜੋ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਅਡੋਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਪૃਥੁ ਦੀ ਧੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪૃਥਵੀ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਕਰਕੇ ਮਹੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਮਹਾਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵੋ।" ਗੰਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਹੜੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਜਿਆ? ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਗਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੱਚ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਹੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਦਾ ਇਕ ਗੁੱਛਾ ਜੰਮਿਆ। ਉਧਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਏ। ਪਰ, ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅਸਮੰਜਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਗੀਰਥ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਉਣ ਲਈ ਘੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਸੀ, ਗਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਅਸੰਗ, ਸਾਖੀ-ਸਵਰੂਪ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਧਾਰਕ ਬਣਿਆ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਅਪਰੰਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰਸ਼ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।