ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੇਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫਸਲ ਉਗਦੀ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਪਿੰਡ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੋਜੀ-ਰੋਟੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ, ਛੀਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਉੱਥੇ ਫਸਲ ਲਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪੋਖਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ ਉੱਥੇ ਰਾਹ ਜਾਂ ਫਸਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੂਏਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਹੋਮਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਚੁਪਚਾਪ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੀਜ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲਈ ਖੋਦਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਹੀਰਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਰਤਨ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪੁਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਜਨ, ਮੰਤਰ, ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ, ਜਾਂ ਮਾਲਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕੈਮਫਰ ਜਾਂ ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਚੰਦਨ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਸਤਕ ਜਾਂ ਯਜਨੋਪਵੀਤ (ਜਨੈਊ) ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਛਿੜਕਦਾ, ਜਾਂ ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਰਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਨ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਪૃਥਵੀ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪృਥੁ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੁਣ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ।" ਗੰਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਆਈ। ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਹੜੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਕਿਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਅਤੇ ਭੇਜਿਆ? ਸਾਗਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸਤਿਆ ਰੂਪ, ਸਤਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸਤਿਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਤਿਆ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਦਾ ਗੰਢਾ ਜਨਮਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਪਰ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ। ਅਸਮੰਜ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦੇ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਲੀਪ ਨੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦੇ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।