ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ فرمایا ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪృਥੁ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੂਆਂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ “ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ੍ਰੀੰ ਵਾਂ, ਵਸੁਧਾ, ਸਵਾਹਾ” ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਵਸੁਧਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫ਼ੈਦ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ فرمایا ਕਿ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਨੀਵ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਸਵਭਾਵ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸੁਧਾ ਦੇਵੀ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਬੀਜ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ, ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ, ਸੁਭਾਗਤਾ ਦੀ ਨੀਵ, ਸੁਭਾਗਤਾ ਦਾ ਸਵਰੂਪ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਲਈ ਖੋਦਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਕੂਏ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਕੂਏ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਲਈ ਖੋਦਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬੀਜ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ فرمایا: ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਪਿੰਡ, ਧਰਤੀ, ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਜੀਵਿਕਾ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦੁਆਰਾ; ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਉਥੇ ਫਸਲਾਂ ਲਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪੋਖਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਰਸਤਾ ਜਾਂ ਫਸਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੂਏ 'ਚ ਪੰਜ ਹੋਮ ਕਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ ਬੀਜ ਪਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲਈ ਖੋਦਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਛੱਡੇ ਕੂਏ 'ਚ ਨਵਾਂ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੋਖਰ 'ਚ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਹ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਹੀਰੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਰਤਨ—ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਥਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੰਤ੍ਰ, ਪਥਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ; ਜਾਂ ਮਾਲਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਲ, ਕੈਫ਼ਰ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਰੰਗਤ; ਜਾਂ ਚੰਦਨ, ਰੁਦਰਾਕਸ਼, ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਜੜ੍ਹ; ਜਾਂ ਪੁਸਤਕ ਜਾਂ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਾਥਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ।