ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੁਲਭ ਸੀ। ਇਸ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਆਦਰਯੋਗ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਰਿਆਦਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਿਰਜਣ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਦਿਵ੍ਯ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ ਗਈ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੀ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਭੀ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਭੀ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਸੌ ਦਿਵ੍ਯ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਆਗਮ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਲਯਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰ ਭਾਗਵਤੀ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ?" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਰ ਪ੍ਰਲਯਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਤੇ ਲੁਕ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਅਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਮੱਦੇ ਤੋਂ ਬਣੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਮੈਦਿਨੀ (ਧਰਤੀ) ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਾਰਥਕ ਮੂਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਕਾਇਨਾਤੀ ਸਰੂਪ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਿਆ ਰਿਹਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਹਰ ਰੋਮ-ਕੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਰੋਮ-ਕੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰ ਆਈ। ਹਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹਨ। ਇਹ ਹਿਮਾਲਿਆ, ਮੇਰੂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ-ਥਾਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਕੁਦਰਤੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬਣਾਏ ਹੋਣ—ਫਣੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਕਾਇਨਾਤੀ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰਾਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਗਈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ ਵਾਰਾਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।